niedziela, 20 maja 2018

Royal Albert Hall, Londyn, Wielka Brytania

Royal Albert Hall to hala koncertowa w Londynie. Otwarta w dniu 29 marca 1871 roku jest jedną z najbardziej charakterystycznych budowli w Wielkiej Brytanii. Znajduje się w Albertopolis, na północnym krańcu dzielnicy South Kensington. Pierwotnie obiekt miał nazywać się The Central Hall of Arts and Sciences, ostatecznie zyskał miano Royal Albert Hall, ku pamięci męża królowej Wiktorii – księcia Alberta.
W 1851 roku, podczas Wielkiej Wystawy w Londynie zbudowano Pałac Kryształowy. Międzynarodowa wystawa okazała się wielkim sukcesem i przyczyniła się do zaproponowania przez księcia Alberta budowy stałego miejsca z dostępem do kultury i edukacji.
W kwietniu 1867 roku królowa Wiktoria podpisała dokumenty uprawniające do rozpoczęcia budowy i 20 maja został położony kamień węgielny. Postęp prac był bardzo powolny i halę koncertową ukończono dopiero po 4 latach. Uroczysta inauguracja nastąpiła 29 marca 1871 roku po przemówieniu Edwarda – księcia Walii.
Budynek został zaprojektowany przez inżynierów – Francis Fowke i Henry Y.D. Scott, a zbudowany przez braci Thomasa i Charlesa Lucasów. W projekcie sali koncertowej widoczny jest silny wpływ formy starożytnego amfiteatru. Obiekt powstał w głównej mierze z czerwonej cegły. Royal Albert Hall jest w kształcie owalnym i mierzy 83 metry (długa oś) do 72 metrów (mniejsza oś) oraz wysokości 41 m. U góry hali widoczna jest kopuła zaprojektowana przez inżyniera Rowlanda Masona Ordisha, a wykonana ze szkła i stali kutej.
Początkowo teatr został zaprojektowany tak, by pomieścić 8000 osób, ale ze względów bezpieczeństwa jego pojemność została ograniczona do nieco ponad 5500 miejsc. Pierwotnie korzystano z oświetlenia gazowego, które zastąpiono elektrycznym w 1897. Od 1996 do 2004 w obiekcie dokonano znaczących remontów i modernizacji.
Od momentu otwarcia Royal Albert Hall gościł różne gwiazdy i imprezy. Regularnie odbywają się tu festiwale muzyczne, koncerty, opery, bale, imprezy charytatywne, szkolenia, konferencje, bankiety, imprezy publiczne i turnieje tenisowe.

sobota, 19 maja 2018

Pałac Wersalski, Paryż, Francja

Pałac wersalski to pałac królewski znajdujący się na przedmieściach Paryża. Wersal jest wizytówką Francji, i byłą rezydencją francuskich władców. Jego początki były skromne, Ludwik XIII wybudował w tym miejscu skromny zamek myśliwski (budowa jego rozpoczęła się we wrześniu 1623, a zakończyła w marcu 1624 roku). Ten pałacyk stał się zalążkiem jednej z najwspanialszych budowli w całej Europie. Prace nad budową samego pałacu Wersalskiego zaczęły się w roku 1661 z rozkazu króla Ludwika XIV, a zakończył się w 1774 roku. 
Projektem pałacu zajęli się królewscy architekci – Louis Le Vau oraz Jules Hardouin-Mansart. Natomiast wnętrze zaprojektował Charles Le Brun, a projekt ogrodów wykonał André Le Notre. Zameczek ojca Ludwika XIV został wpisany w całość budowli będąc jego punktem centralnym, z tego punktu rozwinęły się dalsze skrzydła pałacu, które połączone tworzą ciąg o długości 580m. 
Konstrukcja:

Wersalski pałac złożony jest z dwóch kondygnacji – dolnej, która zakończona jest łukami oraz górnej z pasem strzelistych okien, filarów oraz pilastrów. Całość wykończona jest balustradą(attyką), gdzie były apartamenty członków królewskiego dworu. W części środkowej i skrzydłach mieszkał król i książęta. Z przodu założono Dziedziniec Królewski, który po zwężeniu się zmienia w Dziedziniec Marmurowy.

Dane techniczne:
  • Liczba pomieszczeń – 700 (w tym 120 udostępnionych turystom)
  • Materiał – kamień
  • Ilość kondygnacji – 2
  • Całkowita powierzchnia pałacu - 63 154 m2
  • Elewacja ogrodowa - 640m2

Ciekawostki:
  • W Pałacu Wersalskim są 2143 okna, 1252 kominki oraz 67 zejść schodowych
  • W ogrodzie można znaleźć ok.1400 fontann, pobierających wodę z rzeki Seine
  • Koszt budowy wyniósł ok. 500 milionów marek
  • Ogrody wersalu zajmują 100 hektarów
  • Pałac rocznie odwiedza ok. 10 milionów turystów

Pałac Zwinger, Drezno, Niemcy

Pałac Zwinger – klejnot architektury Drezna. Budowę tego kompleksu zlecił w 1709 roku król polski August Mocny. Składa się z sześciu pawilonów połączonych galeriami. Pałac Zwinger służył saksońskim władcom jedynie do celów reprezentacyjnych, odbywały się tam przyjęcia i bale. W jego wnętrzach znajdowały się zbiory sztuki, biblioteka, galeria malarstwa, zbrojownia, kolekcja porcelany, muzeum zoologiczne oraz salon matematyczno-fizyczny. 
Projektowanie i budowę nadzorowali architekt Matthäus Daniel Pöppelmann oraz rzeźbiarz Baltazar Permoser, trwała ona do 1728 roku. Podczas II Wojny Światowej wskutek nalotu bombowego kompleks został prawie całkowicie zniszczony, jednak dzięki zachowanym planom budowlanym oraz fotografiom, udało się go odbudować. Zwinger został wybudowany w stylu późnobarokowym, który cechowały dążenie do połączenia różnych materiałów i dekoracji w jednorodne, całościowe dzieło oraz dynamiczność przestrzeni i struktury ścian. 
Obecnie w ramach zwiedzania kompleksu dostępne są: Galeria Obrazów Starych Mistrzów (głównie włoskie malarstwo renesansowe, malarstwo staroniemieckie i staroniderlandzkie oraz dzieła hiszpańskich i francuskich artystów XVII wieku), Zbiory Porcelany, które uznawane są za najbardziej wartościowe i największe zbiory porcelany na świecie oraz Salon Matematyczno-Fizyczny, w którym można podziwiać światowej sławy zbiory historycznych zegarów i przyrządów naukowych. 
Ciekawostki:


  • podczas wojny siedmioletniej (1756-1763) pawilony i galerie Zwingera służyły jako pruski magazyn
  • nazwa „Zwinger” dosłownie znaczy powierzchnię pomiędzy zewnętrznymi, a wewnętrznymi kompleksami umocnień, w której trzymano drapieżniki
  • brama koronacyjna jest przyozdobiona polską koroną królewską, którą August Mocny nosił od 1697 roku

wtorek, 15 maja 2018

Zamki nad Loarą, Loara, Francja

Najlepsze, piękne i wspaniałe zamki we Francji znajdują się w dolinie Loary, w miejscu narodzin francuskiego renesansu. Wnętrza zamków kryją ogromne kolekcje arcydzieł: mebli, gobelinów, drobnego wykończenia. Tutaj wszystko jest przesiąknięte historią z życia francuskich królów XVI wieku. Zamki nad Loarą są prawdziwymi arcydziełami architektury. W dolinie Loary znajduje się ponad 300 średniowiecznych warowni. W tym artykule przedstawimy 10 najpiękniejszych zamków nad Loarą.

Zamek Chambord
Zamek Chambord to największy i najbardziej znany zamek znajduje się na liście kulturalnych i historycznych wartości Światowego Dziedzictwa UNESCO. Twierdza została zbudowana w okresie życia króla Franciszka I, miłośnika polowań. Na specjalne zaproszenie został sprowadzony genialny architekt Leonardo da Vinci. Długość głównej fasady to prawie 130 metrów. Zamek posiada 440 pokoi, 365 kominków, 84 klatki schodowe, 800 rzeźbionych kapiteli i wspaniały taras. 

Zamek Blois 
Zamek Blois – twierdza wzniesiona w XIII wieku, znana jako siedziba Joanny d'Arc. To miejsce przez ponad cztery wieki było ulubioną rezydencją francuskich królów. Zamek w Blois składa się z kilku budynków wokół głównego dziedzińca. Główną atrakcją jest wieża ze spiralnymi schodami. W 1841 roku, pod kierownictwem króla Ludwika Filipa, twierdza została sklasyfikowana jako zabytek. Po odrestaurowaniu zamek przekształcono w muzeum i udostępniono turystom. 

Zamek Chaumont 
Zamek Chaumont to budowla powstała na krawędzi skarpy. U stóp warowni znajdują się kamienne domki. Pierwotny zamek powstał w X wieku, a na rozkaz króla został zniszczony w 1465 roku. W XVI wieku twierdza została odbudowana. Po kilku przebudowach zamek posiada trzy cylindryczne wieże, a dziedziniec otwarty jest ku Loarze. Do zamku prowadzi most zwodzony z dwiema masywnymi basztami. W 1840 roku został oddany do własności państwa, a od 1938 otwarty dla gości.

Zamek w Amboise
Zamek w Amboise jest bezpośrednio związany z historią życia trzech królów - Karola VIII, Ludwika XII, Franciszka I - oraz słynnego Leonardo da Vinci. To właśnie tutaj, w Amboise, wielki włoski spędził ostatnie lata swojego życia. Rewolucja francuska nie oszczędziła zamku dlatego dziś widzimy tylko część tej majestatycznej warowni. Wnętrze zamku jest dobrze zachowane, wraz z rzadkimi antycznymi meblami w stylu renesansu. W Amboise znajduje się kaplica, w któej Leonardo da Vinci został pochowany.

Zamek Chenonceau
Zamek Chenonceau to dar Henryka II dla Diane de Poitiers. Twierdza powstała bezpośrednio nad rzeką Cher. Budowla znana jest jako Zamek Dam – największy wpływ na wygląd zewnętrzny i wewnętrzny miały kobiety. Chenonceau jest nie tylko niezwykłym obiektem architektury, ale także bogactwem historii. We wnętrzy znajdziemy meble, tapety, tkaniny dekoracyjne, obrazy z 16 i 17 wieku. Zamek otoczony jest wspaniałym parkiem w stylu francuskim. Oprócz zwiedzania twierdzy można odwiedzić Muzeum Figur Woskowych, przejść po labiryncie, skosztować wina.

Zamek w Villandry
Zamek w Villandry powstał w XVI wieku na miejscu starej warowni. W czasie rewolucji francuskiej twierdza została skonfiskowana i przekazana Józefowi Bonaparte. W 1906 roku zamek w Villandry nabył doktor Joachim Carvallo. Sprowadził do budowli dzieła sztuki oraz niezwykłe dekoracje, a wokół zamku stworzył majestatyczny ogród w stylu renesansowym z licznymi żywopłotami. Aktualnie twierdza należy do rodziny Carvallo, którzy postanowili udostępnić ją turystom.

Zamek w Usse
Zamek w Usse – twierdza zbudowana w XV wieku dla Jeana de Bueil. Zamek zbudowano na skraju lasu. Prawdopodobnie to ta budowla była inspiracjądo napisania  ,,Śpiącej Królewny''. We wnętrzach odnajdziemy wiele elementów związanych z wspomnianą bajką. W baszczie można oglądać zaaranżowane seny, jest tam malutka izdebka z wrzecionem, komnata prezentująca moment chrztu królewny, scena podbutki po wieloletnim śnie, a także tajemna komnata czarownicy. Zamek jest własnością książąt de Blacas.

Zamek w Chinon
Zamek w Chinon – w przeciwieństwie do większości zamków w dolinie Loary odnoszących się do okresu renesansu, ten obiekt jest prawdziwą średniowieczną warownią. Główny budynek został zbudowany w X wieku, a później dołączono do niego kilka budynków, które miały łącznie 400 metrów długości i 70 metrów szerokości. W ciągu 6 lat, od 2003 do 2010 roku w zamku były prowadzone prace konserwatorskie na dużą skalę. Twierdza została otwarta z wyjątkową interaktywną wystawą o historii zamku. W Chinon znajduje się muzeum Joanny d'Arc. 

Zamek Langeais
Zamek Langeais powstał w X wieku dla hrabiego Fulko III. Początkowo budowla miała pełnić rolę obronną – bronić miasto przed atakami. W czasie panowania króla Ryszarda zamek Langeais zyskał na znaczeniu i stał się bardzo ważnym punktem strategicznym. Warownia uległa zniszczeniu podczas wojny stuletniej, a odbudowę zainicjował Ludwik XI. Zamek posiada status zabytku historycznego i jest obięty ochroną przez Francuskie Ministerstwo Kultury.

Zamek w Valencay
Zamek w Valencay leży nad rzeką Nahon. Budowa twierdzy nastąpiło w 1540 roku, a ukończenie dopiero 200 lat później. Za czasu Napoleona Bonaparte warownia stała się miejscem zsyłania więźników. Wśród więźników w Valencay znalazł się hiszpański  król Ferdyad VII. W zamku przechowywano różne dzieła sztuki wywiezione z Luwru, a wśród nich antyczna rzeźba przedstawiająca Wenus z Milo.

Wiadukt Millau, Millau, Francja

Wiadukt Millau – most wantowy nad doliną rzeki Tarn, w pobliżu Millau, na południowym zachodzie Francji. Projektantami konstrukcji są brytyjski architekt Norman Foster i francuski inżynier specjalizujący się w mostach Michel Virlogeux. Wiadukt został otwarty 14 grudnia 2004 roku i oddany do użytku dwa dni później.
Przed budową mostu ruch odbywał się u zejścia do doliny rzeki Tarn, powodując znaczne przeciążenia, zwłaszcza w okresie letnim. Obecna konstrukcja przecina dolinę tworząc ostatnie ogniwo Autostrady A75 z Clermont-Ferrand do Pézenas. Wiadukt zmniejszył koszty transportu i usprawnił przepływ ruchu. Droga ta wybierana jest głównie osoby udające się do południowej Francji lub Hiszpanii.

Wiadukt Millau jest znany nie tylko ze swojej wielkości, dzierży miano jednego z najwyższych mostów drogowych na świecie, ale także ze swej elegancji. Składa się z siedmiu żelbetonowych filarów, każdy po 87 m wysokości i ok 700 ton wagi, ustawionych na szczycie pylonów. Pomiędzy nimi po jedenaście metalowych kabli zapewniających wsparcie dla talii drogowej. Każdy pylon jest obsługiwany przez cztery głębokie szyby (15 m głębokości i 5 m średnicy). Główny pokład ważący ok 36 tys. ton składa się z ośmiu przęseł – sześć centralnych o długości 342 m i dwa zewnętrzne po 204 m.

Dane techniczne:
  • długość – 2460 m
  • szerokość – 32,05 m
  • wysokość – 343 m
  • najdłuższe przęsło – 342 m
  • wysokość jezdni – 270 m

Budowa wiaduktu pochłonęła więcej niż przewidywane 394 mln euro. Konstruktorzy Eiffage, którzy spośród czterech konsorcjów wygrali przetarg na budowę, zapewnili wsparcie finansowe przyznając sobie prawo do pobierania opłat za przejazd przez 75 lat, aż do 2080 roku. Rząd ma możliwość przejęcia nadzoru nad mostem w 2044 roku. Przewiduje się, że wiadukt będzie służył przez 120 lat.

czwartek, 10 maja 2018

Opera w Oslo, Oslo, Norwegia

Opera w Oslo – nowoczesny budynek zlokalizowany nad zatoką Bjørvika, daleko od centrum miasta. Jest to największy obiekt kulturalny w Norwegii. Opera jest siedzibą norweskiej Państwowej Opery i Baletu.

Pomysł budowy obiektu operowego został po raz pierwszy zaproponowany pod koniec XIX wieku. Jednak dopiero w 1999 roku po debacie na szczeblu krajowym, rząd norweski ustalił przyszłe miejsce budowli – półwysep Bjorvika. W otwartym międzynarodowym konkursie nadesłano ponad dwieście dzieł architektów z całego świata. Zwyciężyła norweska firma architektoniczna Snøhetta.

Budowa opery trwała cztery lata – od 2003 do 2007 roku. Ze względu na bliskość wód zatoki i możliwość znalezienia szczątków statków lub łodzi, pracom budowlanym towarzyszyły działania archeologów z Norweskiego Muzeum Morskiego. Budżet budowy wyniósł 4,5 mld koron norweskich. Uroczyste otwarcie odbyło się 12 kwietnia 2008 z udziałem króla Norwegii Haralda V, królowej Danii Małgorzaty II i Prezydent Finlandii Tarja Halonena.

Projekt opery miał być łącznikiem między zabytkowym centrum miasta na zachód od Bjørvika z nowoczesnymi dzielnicami na wschodzie. Supernowoczesny budynek zbliża się do brzegu fiordu, a nawet nieznacznie wkracza do wody. Najciekawszą cechą budynku jest dach nachylony w kierunku wody. Składa się z 36 tysięcy białych płyt kamiennych, po których można wspiąć się na najwyższy punkt budowli, z którego roztacza się wspaniała panorama na miasto i zatokę.

Skośny dach budowli szybko zyskał popularność wśród mieszkańców i gości Oslo. Jego śnieżnobiały kolor i asymetryczność przypominają ogromne góry lodowe płynące do wybrzeży Norwegii z zimnych mórz północnych.

Główna sala teatru na 1364 miejsc siedzących. Jej klasyczna forma w podkowę zapewnia wysoką akustyczność. Delikatnie zakrzywione ściany hali, balkonów, klatek schodowych wyłożono dębową boazerią. Oświetlenie opery zapewnia sferyczny żyrandol składający się z 800 diod LED, średnicy siedmiu metrów i wadze 8,5 ton.

Scena Opery w Oslo mierzy 16 metrów szerokości i 40 metrów głębokości, stając się jednym z najbardziej technicznie wyposażonych miejsc. Scena składa się z 16 niezależnych lokalizacji, z których każdy może być podniesiony, nachylony, obracany. Ponadto, znajduje się tam 15-metrowe zwrotne koło, dwie sceny boczne, a z tyłu niższy poziom przeznaczony do przygotowania scenerii.

Tylko w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy od otwarcia zagościło tu ponad 800 tysięcy osób. Niezwykły projekt opery uzyskał w 2008 roku nagrodę na World Architecture Festival w Barcelonie.

Zamek Hohenschwangau, Schwangau, Niemcy

Zamek Hohenschwangau to XIX-wieczna twierdza w południowych Niemczech. Była to rezydencja z dzieciństwa króla Ludwika II Bawarskiego i została zbudowana przez jego ojca, króla Maksymiliana II Bawarskiego. Zamek znajduje się w wiosce Hohenschwangau niedaleko miasta Füssen, bardzo blisko granicy z Austrią.

Hohenschwangau zbudowano na pozostałościach innej twierdzy, o której wzmianki pojawiają się w dokumentach historycznych z XII wieku. Budowla służyła jako siedziba samorządu. W 1523 zamek opisywano jako posiadający zbyt cienkie ściany co sprawiało, że nie był wykorzystywany do celów obronnych. Średniowieczna twierdza przekazywana była kilka razy z rąk do rąk. Na początku XIX wieku obiekt popadł w ruinę.

W kwietniu 1829 roku, książę Maksymilian odkrył historyczne miejsce i zdobył ruiny – wtedy jeszcze znane jako Schwanstein. W lutym 1833 roku rozpoczęto przebudowę zamku, kontynuując ją aż do 1837 roku, a z dodatkami do 1855 roku. Pracami budowlanymi kierował architekta, Domenico Quaglio, który nadał budowli styl neogotycki.

Zamek Hohenschwangau był oficjalną letnią rezydencją Maksymiliana, jego żony i dwóch synów. Młodzi książęta spędzili tu wiele lat swojej młodości. Król i królowa mieszkali w budynku głównym, a chłopcy w załączniku.

Gdy król Maksymilian zmarł w 1864 roku, a jego syn Ludwik wstąpił na tron, przeniósł się do pokoju ojca. Jako, że nigdy się nie ożenił, jego matka Maria była w stanie kontynuować życie w zamku. Po wybudowaniu własnego zamku, Ludwik opuścił Hohenschwangau.

Po śmierci Ludwika w 1886 roku, królowa Maria przez kolejne trzy lata mieszkała w zamku sama, aż do śmierci. Później zamieszkał tu szwagier Marii –  Luitpold Bawarski, który był odpowiedzialny za elektryfikację w 1905 roku i montaż windy elektrycznej. Luitpold zmarł w 1912 roku, a na zamku otwarto muzeum działające do dziś.

W czasie I i II wojny światowej zamek nie poniósł żadnych szkód. W 1923 roku uznano prawo do pobytu na zamku dawnej rodziny królewskiej. Od 1933 do 1939, książę Ruppert Bawarski i jego rodzina wykorzystywała twierdzę jako letnią rezydencję.

Zamek Hohenschwangau odwiedza każdego roku ponad 300 000 gości z całego świata. Twierdza jest dostępna dla zwiedzających przez cały rok (z wyjątkiem świąt).